Twarz na Lewo

TWARZ NA LEWO: Oko w oko z nowym ładem
czyli jak nie oszaleć w świecie, gdzie fakty to przemoc, a uczucia to polityka

Są czasy, w których człowiek zaczyna się łapać na tym, że zanim coś powie, najpierw sprawdza, czy przypadkiem nie obrazi czyjejś „wrażliwości". Że zanim zapyta, to już wie, jaką etykietę dostanie. Że zanim włączy myślenie, musi zgasić lęk przed tym, że zostanie zakrzyczany. I właśnie w takim krajobrazie powstała „Twarz na lewo". To książka o języku, który przestał opisywać rzeczywistość, bo zaczął ją tresować. O debacie publicznej, która zamiast argumentu wybiera oskarżenie. O kulturze, w której liczy się nie to, co jest prawdą, tylko kto głośniej zagra ofiarę. O świecie, gdzie słowo „nienawiść" często znaczy tyle, co „nie zgadzam się z tobą", a „tolerancja" bywa nową wersją przymusu.

„Twarz na lewo" to mocny, merytoryczny, momentami bezlitośnie ironiczny zapis zderzenia zdrowego rozsądku z modą na ideologiczne skróty. Autor rozbiera na części mechanizmy współczesnej lewicowej narracji: od redefinicji pojęć, przez cenzurę miękką i kulturę oburzenia, po edukację, psychologizację społeczeństwa i nową hierarchię „nietykalnych". Bez kaznodziejstwa, bez udawania grzeczności tam, gdzie grzeczność służy tylko temu, żeby nikt nie zauważył absurdu. To nie jest książka „dla wszystkich" i w tym tkwi jej uczciwość. Jeśli masz dość świata, w którym oczywistości trzeba tłumaczyć szeptem, a pytania są traktowane jak przestępstwo, znajdziesz tu swoje argumenty, swoje porządki i swoje zdania, które wreszcie nie przepraszają za istnienie. A jeśli jesteś po drugiej stronie i czytasz z oburzeniem, też możesz po nią sięgnąć. Może nie zmieni poglądów, ale zmusi do czegoś, czego dziś tak bardzo brakuje: do rozmowy na logikę, a nie na etykiety.

To lektura dla tych, którzy nie chcą żyć na cudzym słowniku. Dla tych, którzy wolą być realistami niż ulubieńcami algorytmu. Dla tych, którzy jeszcze pamiętają, że wolność słowa nie jest po to, żeby mówić rzeczy bezpieczne, tylko prawdziwe.

Jeśli chcesz książki, która nie głaszcze, tylko stawia lustro, „Twarz na lewo" czeka.