Sögur frá Napólí

Ég er fæddur og uppalinn í Napólí. Borgin sem aldrei sefur og einkennist af litríku götulífi, hlátri, dásamlegum matarilm, hreinum þvotti úti á snúru sem hangir milli bygginga og hrópum frá svölum fyrir ofan göturnar. Þrátt fyrir að hafa ekki búið í mínu heimalandi yfir 25 ár þá búa rætur mínar enn í gömlum húsum Napólí, í skuggum kirkjanna og í lyktinni af nýlöguðu kaffi sem fyllir þröng stræti. Það eru þessar rætur sem kalla mig aftur, jafnvel á löngum vetrarkvöldum norður í hafi. Þess vegna skrifa ég oft um Napólí - í skáldsögum mínum, pistlum, matreiðslubókum eða í þessum litlu smá sem þú ert um það bil að fara að lesa. Þessar smásögur eru innblásnar af raunverulegum atburðum -


Sögur sem ég hef heyrt, samtöl sem ég hef átt á leið minni um götur Napolí eða sprottnar út frá minni eigin reynslu. Þær snúast ekki aðeins um staði, heldur um andrúmsloft, hlýju og þá mannúð sem felst í daglegu lífi en slíkt er hluti af menningu Napólíbúa. Hver saga ber nafn götu, torgs eða hverfis í Napólí. Þar, á milli götumarkaðar, kaffihúsa og gamalla steinveggja, gerast litlar smásögur sem tengja fólk saman. Í sumum frásögnum er að finna napólska lífsspeki sem ég hef síðan þýtt yfir á íslensku, svo allir lesendur geti skilið. Ég skrifaði sjálfur þessar sögur á íslensku, og þar sem ég er ekki móðurmálsmælandi gætu slæðst inn örfáar málfræðivillur. Fyrir það bið ég lesendur mína velvirðingar - og vona að hlýja sagnanna vegi upp á móti öllum slíkum smáatriðum. Því að í lokin skipta ekki mestu orðin sjálf, heldur tilfinningarnar sem þau bera með sér.