Od przestrzeni zajmowanej do przestrzeni autonomicznej

Książka bada przestrzeń życiową jako fundamentalny warunek egzystencjalny istot ludzkich w kontekście rozległej inżynierii. Przestrzeń nie jest rozumiana jako neutralny kontekst, ale jako biologiczno-poznawczo-emocjonalno-społeczno-techniczna struktura, w której życie jest utrzymywane, przekształcane i rozszerzane. Kiedy przestrzeń jest zajęta przez szybkość, optymalizację, dane i modele predykcyjne, rytmy okołodobowe są zakłócone, percepcja jest ograniczona, wolność jest zredukowana do reakcji, a odporność życia spada. Opierając się na metodologii realistycznej filozofii człowieka, książka pokazuje, że ograniczenie nie jest przeciwieństwem wolności, ale warunkiem, aby wolność działała w zrównoważony sposób. Wolność rozumiana jest jako zdolność do fluktuacji w bezpiecznym zakresie ciała, poznania i społeczeństwa; a odporność to zdolność do powrotu do rytmu życia po błędach i niepewności. Na tej podstawie praca proponuje rekonstrukcję przestrzeni życiowej jako praktyki egzystencjalnej: otwarte, rytmiczne, elastyczne granice, szanujące ludzkie ograniczenia i pozwalające życiu na dalsze stawanie się. Nie jest to wezwanie do powrotu do przeszłości, ale próba otwarcia nowego porządku życia, w którym ludzie mogą żyć głęboko i swobodnie.