Manik Yesili

O aslinda kacik bir asikti...Herhangi bir ücgen pencere gördügüm zaman, aklima Ömer ve Nil geliyor. Nil, Ömeri dipsiz sorularla bunaltirken; Ömer, kendi zihninin ve ruhunun catismasi arasinda kaliyor. Pencerenin ardinda, birbirinden uzaklasirken birbirine daha cok baglanan iki kacik... Kurgularda yasiyorum, bazen o kadar cok yasiyorum ki yasadigimi unutuyorum. Ben hayali insanlara zihnimde can veriyorum. Artik satirlara süzülen düsüncelerim, kagit hisirtilarinin ardindan insanlara gülümseyecek, belki de aglayacak. Bilemiyorum...Henüz 17 yasindaki yazar Kübranur Sahin, ilk romani MANIK YESILInde psikolojik sorunlariyla mücadele edip yasadiklarina tahammül edemeyen Ömer ile kalabalikta yalnizligi secen, kendi icinde savasip yenilen Nilin ask ve sanri arasinda sikisip kalmis askini, akla zarar bir kurguyla kaleme aliyor.Hickirarak aglarken kahkaha atmayi basarabilirsiniz. Beyniniz kaos icinde debelenirken durgun gökyüzüne bakabilirsiniz. Nefret ederken sevebilirsiniz, nefret edilirken de sevilebilme ihtimaliniz var. Kisacasi her seyi yapabilirsiniz. Gülmek ne kadar zorsa, aglamak da o kadar güc. Hissedebilirsiniz. Aciyi, neseyi, agrilarinizi, her seyi hissedebilirsiniz... Asil korkunc olan, hissedememek. Kendinizi hissedememek.Ölmek isterken nefes almaya ihtiyac duymak, büyük bir dehset... Parmak uclariniz karincalanirken, bir baskasinin kalbini avuclarinizin icinde koruyabilmektir felaket olan. Ruhunuz kagit parcalari gibi savrulurken, savruldugu rüzgara ihtiyac duyabilmek... Yaralariniz sicakken, buz parcasini erimekten vazgecirebilmek...