Die Kop Wat Fluister

DIE KOP WAT FLUISTER - GRUWELVERHAAL IN AFRIKAANS - BREDEVOORT VAN DEN BERG

Daar hang 'n mandjie aan 'n paal in Nieu-Guinee. Die mandjie is die kleur van ou bloed, met 'n menselike kop daarbinne. Die oë is helder. Hy maak hulle oop as jy verby stap. Eers die linkerkant met 'n droë gekraak. Toe die regterkant, stadiger, asof hy eers moet onthou hoe om te kyk na 'n wêreld wat hy al duisend jaar nie gesien het nie.

Hayes het niks meer om te verloor nie. Daarom stap hy dieper in die woud. Daar is donker geheime. Duisende koppe wat fluister. Die grond onder sy voete is nie grond nie. Dit is as, bene, en die murg van iets wat al eeue gewag het.

Gesigte skuil agter die bome. Die groen lig uit die grot gloei, dit nooi jou na die verlede, na 'n lang verlore tyd.

Hierdie boek is 'n vreeslike bloedoerwoud. Dit is die rivier, die bome, en die groen lig wat uit die grot kom. Dit is die oopte waar die gras platgedruk is deur voete wat lankal nie meer daar is nie. Dit is die rye pale, die rye mandjies, die rye tande wat te wit en te skerp is.

Elke sin en elke bladsy is 'n spook wat jou bang en verstom sal maak. Daar is geen ontsnapping nie. Die pad agter jou verdwyn. Die lug word grys. Die fluistering word harder. Dit klink soos mense wat verdrink.

Dit is 'n literêre gruwelverhaal in Afrikaans, 'n psigologiese riller. 'n Bonatuurlike nagmerrie vir lesers wat lief is vir literêre fiksie.

"Die kop in die mandjie het sy oë oopgemaak toe Hayes verby stap. Nie albei gelyk nie. Eers die linkerkant, die ooglid wat met 'n droë gekraak opgegaan het, toe die regterkant, stadiger, asof die oog eers moes onthou hoe om te kyk na 'n wêreld wat dit al duisend jaar nie gesien het nie.

Hayes het stilgehou. Sy hand het sy klam geweer gevind.

Die mandjie het aan 'n paal gehang wat skuins in die grond gesteek het, nie geval nie, net moeg, soos 'n ou man wat nog staan maar nie meer weet waarom nie. Die vesel waarvan dit gevleg was, het die kleur van ou bloed gehad, daardie bruinrooi wat oorbly wanneer varsheid heeltemal weg is, wanneer die laaste herinnering aan warmte ook verdwyn het. Die patrone in die vlegwerk het gelyk soos die are aan die binnekant van 'n pols, die fyn netwerk van iets wat eens gelewe het en nog nie vergeet het hoe om te klop nie.

Die kop daarbinne was nie meer jonk nie. Die hare wat eens swart moes gewees het, was grys en dun, en dit het in klein vlokkies van die kopvel afgestaan soos die laaste blare van 'n boom in die winter. Die vel het soos perkament oor die bene gespan, sodat Hayes die skaduwee van die skedel daardeur kon sien, die glibberige oppervlak van die been wat nooit deur die son geraak was nie. Maar die tande wat sigbaar was tussen die teruggetrekte lippe was te lank, te wit, te baie vir enige menslike mond. Hulle het in rye gestaan wat nie klop nie, drie rye waar twee moes wees, en die punte was skerp soos naalde wat net wag om te steek."