Barbarossa

Cehennem gibi olmali ask... Cehennemi bile yakip yandiracak bir gönül istemeli... ki o gönlün önüne iki yüz deniz ciksa, hepsini de yaksin, yandirsin... Sems-i TebriziAcaba sadece ask ugruna miydi hepsi diye düsündü William. Ask... Bu kadar kudretli olabilir miydi Ayni denizlerin cocuklari bir kadinin özgür ruhuna bu kadar tutsak kalabilir miydi Cervantesin yillar önce kendisine anlattigi, Hizir ve Andreanin hikayesi aklindan cikmiyordu. Cesaretle delilik arasindaki arafta sikisip kalmis yüzyilin en büyük iki komutani; uzun sacli, kömür gözlü bir ask ugruna Akdenizi atese vermislerdi. Bu kadar kudretli olmali miydi askGülümsedi William... Ölmek üzereydi... Ask ancak ugruna ömrünü sundugunda ask... diye gecirdi icinden... Arafin ta kendisiydi ask... ve ask... iyi ki vardi. Ya tanrilarimiz ayniysa diye düsündü Cervantes...Nasil vereceklerdi bütün bunlarin hesabini Hristiyanlik ugruna, Kutsal Isa ugruna dogru olduguna inandigi seyi yapmisti. Ta ki kalan tek sövalyenin kendisi oldugunu fark edene kadar... Ta ki tüm bu yasananlarin, aslinda güc ve varlik icin oynanan oyunun birer sahnesi oldugunu anlayana kadar... Tarihin en kanli deniz savaslarina katilmis, sol elini kaybetmis, gögsünden yaralanmisti. Türk korsanlarin elinde, esarette gecirmisti ömrünün bes yilini... Savasin cigliklarinda bogulmus, kendi sesini duyamaz olmustu... Oysa simdi... Etraf ne kadar da sessizdi... Ölmek üzereydi... Tanri hepimizi affetsin diye gecirdi icinden...